¿Qué es lo que quieres ser de mayor?
Era muy pequeño, no se exactamente cuantos años tendría cuando me hicieron esta pregunta por primera vez en mi vida, bueno, no fue exactamente a mi a quien se la hicieron, si no a toda la clase en general, todos tuvimos que hacer una pequeña redacción contando a lo que nos queríamos dedicar de mayores, que cosas haríamos o intentaríamos tener y las razones por lo que lo decíamos.
Esa fue una de mis primeras grandes mentiras en la vida, no es que antes no mintiera nunca, si no que siempre fueron mentiritas muy pequeñas que no hacían daño a nadie y además tampoco creo que nadie se las creyera en serio, pero esta fue una gran mentira que ahora de mayor me doy cuenta de lo importante que fue en mi vida.
La mayoría de los compañeros de clase querían ser futbolistas, lo curioso es que estaban totalmente seguros de que tenían facultades para ello, otos decían que serían médicos, astronautas, policías o bomberos, e incluso uno de ellos aseguraba que de mayor se ganaría la vida disecando animales, curiosas resultan las cosas de las que me acuerdo en cambio otras muchas que me serían mas útiles nada de nada.
Yo no se exactamente que era lo que puse, creo que era algo relacionado con la televisión, tal vez presentador o algo parecido, pero la realidad era que no tenía ni pajolera idea de en que me gustaría convertirme o mejor dicho dedicarme de mayor, pero algo había que poner para que no me suspendieran o castigaran.
Al paso del tiempo escuche la misma pregunta muchas mas veces, y el resultado fue bastante parecido, todo el mundo que me rodea sabe que es lo que quieren hacer y a que se quieren dedicar, algunos lo consiguen, otros aún no lo han hecho, pero por lo menos saben que direcciones no quieren seguir y que cosas no quieren hacer, yo por lo contrario seguía y sigo sin tener idea alguna de a donde dirigir mi vida y donde poner mis esfuerzos, he llegado al punto de convertirme en un mimo de costumbres por decirlo de alguna manera, nada me llama realmente la atención como para decir que esto es lo que mas me gusta en la vida y voy a dedicarme a ello con todo el empeño, simplemente miro a las personas que se encuentran a mi alrededor, me fijo en lo que hacen, intento hacerlo yo para ver si me acaba enganchando y después nada de nada, el resultado siempre es el mismo.
Me siento como un vampiro, acechando a la gente, absorbiendo sus costumbres, deseos y ambiciones, pero son los suyos no los míos y nunca me llegan a satisfacer, entonces los dejo y me busco otros deseos, otros proyectos, otras metas de otra persona para ver si puedo lograr hacerla mía y vuelta a empezar. Es como si caminara a oscuras por un gran laberinto de el que todo el mundo tuviera el mapa con los caminos que llevan a las diferentes salidas que les conducen a sus respectivas casas, pero en el mapa que yo tengo no reconozco mi camino ni mi casa, persigo a las personas hasta que me llevan a una casa que no es la mía o simplemente me quedo retrasado y me pierdo suguiendo el rastro.
Comienzo a estar demasiado cansado de hacer cosas que al final no me gustan, no me satisfacen ni me llevan a ningún lugar, de intentar llegar a un sitio que desconozco siquiera si existe, no tengo humor, ganas ni alegría de seguir probando si lo encuentro, simplemente me dejo llevar, ahora giro a la derecha, ahora a la izquierda, un poco de frente, ¡UUUFFF! esto no me gusta, por aquí no, vuelta hacia atrás, no se si sería mejor quedarme quieto sin hacer nada en absoluto, el resultado sería el mismo pero menos cansado.
¿Cuándo daré sentido a mi vida y a mis actos? Estoy bastante perdido, desorientado, confuso y sobretodo solo. En momentos así creo que nadie me entiende, que nadie comprende como no soy capaz aún de saber lo que quiero, pues tengo la impresión de que todos lo saben excepto yo. ¿Podré encontrar a alguien que me acompañe en la búsqueda, que me comprenda, que me haga sentir menos solo en estos momentos, me guíe y recupere de un ánimo mas que bajo?, pero si encuentro a ese alguien ¿no será egoísta por mi parte?, lo mas seguro es que después de que se pase esta época de confusión y depresión si se pasa, no tenga esta necesidad de compañía, entonces solamente estaría utilizando a ese alguien para calmar mi soledad, cosa que tampoco quiero, y después que pasaría con ese alguien, no podría dejarla tirada, seria mas egoísta aún.
Quiero tener alguna meta pero no se cual, quiero pareja pero al mismo tiempo no la quiero, quiero hacer de todo pero al mismo tiempo centrarme en algo concreto, quiero tantas cosas que no se lo que quiero. Quien sabe, tal vez mañana al despertarme lo tenga todo mas claro, o quizás pasado mañana, no lo se, pero deseo que se me pase lo mas pronto posible, por eso escribo esto en color verde esperanza antes de que también la pierda del todo.
Archivado bajo: sensaciones, vivencias | Etiquetado: deseos




Pues bienvenido al club… que es muy numeroso, por cierto. Que no te vendan la moto de “lo tengo todo clarísimo”, porque somos muchos los que nos preguntamos cada día qué coño estamos haciendo con nuestras vidas.
A mí me gusta dar un giro de timón, de cuando en cuando, para crear la falsa sensación de que manejo mi destino y no él a mí. Pero la mayor parte del tiempo navego a la deriva, dejándome arrastrar por la corriente.
Me molesta, eso sí, vivir la vida de los demás. Que 40 millones de personas pierdan el culo por una hipoteca, por ejemplo, no significa que yo quiera tener una. Que disfrute durante media hora viendo cómo sonríe la hija de una amiga no significa que quiera tener una propia. Los sueños de otros están bien para los demás. Ya me crearé yo los míos propios. O no.
En cuanto a lo de la pareja, sí, el sentimiento que describes es puro egoísmo. Claro que el egoísmo mantiene unidas a un montón de parejas. Pero tú te mereces algo mucho mejor, ¿no crees?
pero tí que coño dis,. veña vá, coljamonos os dous nos telesfericos a ves,
vale?, na coruña xo hai pero tes que esperar a que o fagan en santiago, jajajjaja
veras como europa non deix que nos colguemos. Vive Samuel,,. Outro quería ser arquitecto e se quedou pillao po los tripis, e outro cando logroú a marca de maratón atropellouno un camión,
e alegra esa cara,,,a ver cando te ves ver as lituanas. saudos